Deze zin kwam in ons hoofd op toen we het gekke idee kregen om op een vrije middag te gaan relaxen bij de rivier. Het was mooi weer, dus wij pakken de gitaar en Martine's koffertje. We smeren brood. Nemen een boek mee en een kleedje. En gaan met die banaan. Wij denken, dat doen we even! (: Nu we toch de hele wereld aan kunnen. Maar het valt toch nog wel tegen. We moeten (wat we van te voren al wel wisten) een biljoen trappen af naar de rivier. Komen we daar, blijkt het nog best wel koud te zijn. En na een poosje daar te hebben gezeten, genoten van het uitzicht. Ons geirriteerd aan een paar vervelende Moldaafse jongens die met een bootje ging vissen op de Nistru. Man man, wat een middag. En toen moesten we ook weer terug. Wat een toch zeg. Maar het was wel een leuke middag!
Gister, zondag, heeft 1 lid van het team ons allen voor goed verlaten. Haar tijd zat er op. Het is best wel verdrietig voor de rest van het team. En dus denken wij dat dit een zware week wordt.
Mijn (Hannah's) mama is jarig vandaag (: Gefeliciteer mam! Namens ons allebei.
Heel veel liefs,
de volgende keer meer.
Hannah
&Martine
Laat zo je licht maar schijnen
Bij alles wat je doet
Zodat de mensen zeggen
God is goed
Geen opmerkingen:
Een reactie posten